افتاد

                              آنسان که برگ

                                                  ـ آن اتفاق زرد ـ

                                                                       می افتد

                             افتاد

                             آنسان که مرگ

                                                 ـ آن اتفاق سرد ـ

                                                                        می افتد

                            اما

                            او سبز بودو گرم که

                                                                     افتاد.

¤¤¤¤¤¤

ميدونی سرنوشت هميشه بازيای جالبی داره...بازيايی که هميشه يه بازندهء ثابتی داره...اونم ما آدماييم...بعضی وقتا اونقدر بی رحمانه بازی ميکنه که همرو از پا در مياره..اين دفعه بازيش بد جوری منو از ميدون به در کرد...مرگ هانيه اونم تو اين سن...واقعا از جايی خوردم که فکرشم نمی کردم...باورم نميشه هانيه تو بيست و چهارمين بهار زندگيش چطوری زير اون خاک سرد رفتش...<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

ميدونی نميدونم هانيه الان چيکار ميکنه...شايد ديگه همهء واقعيتا رو فهميده...فهميده کيا دوست بودن کيادشمن...

يعنی الان ميبينه مارو نه؟!...آشورم ميبينه...مامانشو...باباشو...هانيه چطوری اينارو گذاشتيو رفتی...فکرشوکردی که چطوری بابات کمرش خم شد..يا اينکه..مامانت چطوری ميخواد از غمت در بياد..

باز خوبه ناکام نبودی..۲ سال تموم کمياب بودی...مثل اينکه يه بار ديگه يه واقعيتی برامون معلوم شد...ما همهمون رفتنيیم...

روحش شاد...هميشه به يادتم...شايد جسمت پيشم نباشه ولی يادو خاطرهء تو هميشه اينجا..درست همينجا تو قلبم باقی ميمونه..

(انا اليه و انا اليه راجعون)...

¤¤¤¤¤¤¤¤

از دست دادن عزيز خيلی سخته...می دونی من تا حالا دوتا از عزيزانمو از دست داده بودم...ولی غمشونو نفهميدم..اخه تو اون زمان هنوز مزهء دردو نچشيده بودم..ميدونی درد از دست دادن عزيز با تموم دردا فرق داره...اين درد يه جوره ديگست...آدم وقتی يه  دردی تو دلش داره...وقتی که تنها ميشه..ميشينه يه گوشه به غمش فکر ميکنه...يه دفعه چشماش نم دار ميشه..بعد گونه هاش..يدفعه سيل اشک شروع ميشه...آروم نشدی هق هق می زنی...بازم نشدی اين دفعه محکمترش می کنی...ديگه يه زمانی ميرسه که تمام بدنت ميلرزه...شونهات انگار داره باريرو از رو خودش بر ميداره ميندازه زمين...چند ساعت بعدش ميبينی سبک تر شدی...اون لحظست که ميفهمی اشکات چه قدرتی دارن...اما اين درد با اشکا تسکين پيدا نميکنه...اونقدر گريه ميکنی که اشکات تموم ميشه...ولی حتی يه ذره ام سبک نميشه که هيچ..بدترم ميشی... ولی از اونجايی زندگی ادامه داره ..اينم بايد کمرنگ بشه...دواشم خاکِ..آره خاک...اون سرديش..بهت قدرت فراموشی ميده...شنيدی ميگن..خدا هر چقدر غمو  بده صبرشم ميده..

ميدونی بعضی وقتا...وقتی ميشينم با خدا حرف ميزنم...ازش وقتی میپرسم چرا غمو دادی...احساس می کنم جوابمو ميده...ميگه..ببين الی بايد اين غمارو بچشی...تا غمو نبينی..تا غمو حس نکنی..نميتونی خيلی چيزا حس کنی...بهم ميگه..الی اين آدمايی که من آفريدم همه چيزو با غم ياد ميگيرن...اونا ذادهء غمن..ميگه..اونا خودشون اينو نميفهمن ولی تو شادياشونم..غمايی پنهانه...ميگه اين غماست که زندگيرو ناهموارش ميکنه...بهشون ياد ميده پاشن...مقاومت کنن...و خودشونو نشون بدن...ميگه از غما نترس آخه من دواشم دادم...بهم ميگه نترس الی..از زندگی از زندگی کردن...نترس..از مرگ نترس...نترس من هميشه پيشتم..تو تنها نيستی..

منم تو جوابش گريه ميکمو ميگم...کمکم کن...

¤¤¤¤¤¤¤

ديروز ما زندگی را به بازی گرفتيم.

امروز او مارا

فردا؟

ناگهان چه زود دير ميشود.

(انا اليه و انا اليه راجعون)

هميشه به يادتم.

*الـــی*

 

    

                              

/ 0 نظر / 7 بازدید